ایمپلنت فوری چیست و برای چه کسانی مناسب است؟

تعریف علمی ایمپلنت فوری

ایمپلنت فوری یا Immediate Implant Placement به قرار دادن ایمپلنت بلافاصله پس از کشیدن دندان و در همان جلسه اطلاق می‌شود. این پروتکل، دوره چند ماهه انتظار برای ترمیم استخوان را حذف می‌کند.

مطالعات بلندمدت روی Straumann و Nobel Biocare نشان داده‌اند که در بیماران منتخب، نرخ موفقیت این روش بین ۹۵ تا ۹۸ درصد است — معادل روش مرسوم.

مراحل انجام ایمپلنت فوری

مرحله ۱: معاینه بالینی، CBCT و اسکن داخل‌دهانی. مرحله ۲: کشیدن دندان با تکنیک آترومایک برای حفظ دیواره استخوان. مرحله ۳: دبریدمان کامل حفره و بررسی سلامت دیواره‌ها. مرحله ۴: کاشت ایمپلنت با گاید و پرکردن گپ با گرافت. مرحله ۵: نصب روکش موقت PMMA در همان جلسه (در صورت پایداری کافی).

شرایط لازم برای ایمپلنت فوری

این روش برای همه بیماران قابل انجام نیست. پیش‌نیازهای اصلی عبارت‌اند از: سلامت دیواره‌های استخوانی حفره دندان، نبود عفونت فعال، بافت لثه سالم، کیفیت استخوان کافی برای ثبات اولیه (گشتاور حداقل ۳۵ Ncm) و کنترل بیماری‌های زمینه‌ای.

مزایای اصلی ایمپلنت فوری

کاهش تعداد جلسات جراحی، حفظ حجم استخوان و بافت لثه (به‌ویژه در ناحیه قدامی)، کاهش زمان کلی درمان تا ۵۰ درصد، تجربه روانی بهتر برای بیمار و هزینه تجمعی پایین‌تر نسبت به پروتکل دومرحله‌ای با پیوند استخوان.

چه زمانی روش مرسوم بهتر است؟

در وجود عفونت پری‌آپیکال گسترده، تحلیل شدید دیواره باکال، پوکی استخوان کنترل‌نشده، دیابت کنترل‌نشده یا سیگاری‌های سنگین، پروتکل تأخیری ایمن‌تر است. تصمیم نهایی همیشه پس از ارزیابی CBCT گرفته می‌شود.